Dag 3 op de NC500: zalm kijken in Pitlochry en wildkamperen bij Lochindorb

Er zijn van die dagen op reis die je niet kunt plannen. Dag drie op onze NC500-route was zo’n dag. We begonnen de ochtend met koffie en scones naast de Jeep. Nog even een Teams-meeting  met een collega in Nederland. Om daarna te eindigden met een uitzicht op de ruïnes van een middeleeuws kasteel op een eiland, direct aan het water, op een wildcamp spot die we gewoon tegenkwamen. Zo werkt reizen door Schotland soms denk ik dan. Je hoeft niet alles te regelen. Je hoeft alleen maar te rijden, door een prachtig landschap.

Ontbijt, scones en een Teams-meeting in Pitlochry

Na het ontbijt bleef ik even zitten. Koffie, scones, buiten. Dat is een gewoonte die ik op reis vasthoud: een bewuste pauze na het eten, voor de dag echt begint. Sabina bladerde door iets op haar telefoon. Tijgertje deed wat honden doen.

Werk had andere plannen. Een Teams-meeting stond ingepland en die ging gewoon door. Ik zat buiten, telefoon in de hand, Schotse lucht om me heen, en sprak over dingen die op dat moment een stuk minder interessant leken dan wat er buiten te zien was. Maar het hoort erbij. Je bent niet met vakantie als je ook gewoon door moet werken, je bent gewoon op een andere plek aan het werk. Met behulp van onze Starlink mini hadden we voldoende bereik en kon ik alles rustig doorspreken. Daarna laptop opruimen en nog even genieten van deze lekkere frisse ochtend. Inpakken en op pad.

De dam van Pitlochry: zalmen die springen omdat het moet

Op Google maps zagen we het dorpje Pitlochry, een tip via Facebook van een bekende. Er is daar een hele kleine whisky distillerij, Edradour distillery.

Dus wij naar Pitlochry.  Aangekomen  liepen we naar de dam. Dit zou iets bijzonders moeten zijn.  De Pitlochry Dam werd gebouwd tussen 1947 en 1951 als onderdeel van een groot waterkrachtschema in de Highlands. Omstreden destijds, mensen vreesden dat de stuwdam het karakter van het stadje zou verwoesten. Het tegendeel is waar gebleken. Achter de dam ligt nu Loch Faskally, en de dam zelf is een van de bekendste bezienswaardigheden van Pitlochry.

De vistrap is het meest bijzondere onderdeel. 310 meter lang, 34 bassins, elk iets hoger dan het vorige, een langzame roltrap voor zalm. Elk jaar zwemmen er gemiddeld zo’n 5.000 Atlantische zalmen doorheen op weg naar hun paaigebieden stroomopwaarts. En wij zagen ze. Een zalm die omhoog sprong bij de overgang tussen twee bassins. Dan nog een. Je weet dat het kan, maar het moment zelf heeft iets onverwachts. Zo’n vis legt duizenden mijlen af en gaat hier gewoon door, bassin voor bassin. Dat geeft te denken.

Black Spout waterval en de gesloten deur bij Edradour

Vanuit de dam liepen we de Black Spout-route op. Een bospad dat langzaam omhoog loopt door eikenbos. Na zo’n twintig minuten stonden we voor de Black Spout-waterval,  een val van 60 meter die zich in een smal ravijn naar beneden stort. Er is een houten uitkijkplatform op precies het juiste punt. Indrukwekkend, ook op een dag waarop het niet had geregend.

Het pad loopt door richting Edradour, de kleinste traditionele distilleerderij van Schotland. Die combinatie van waterval, bos en distilleerderij staat in alle wandelgidsen van Pitlochry beschreven. Alleen: Edradour is op dit moment niet toegankelijk voor publiek. We liepen tot aan het hek, lazen het bord, keerden om. Jammer. Het pad en de waterval waren de moeite waard geweest voor die tocht alleen al, maar een proeverij hadden we er graag bij gehad.

Totdat we terugkwamen in het dorp. Daar in de lokale winkel, Een whisky Walhalla, kijk je je ogen uit naar de vele whisky’s die ze hebben staan.

Ik denk dat we wel een uur binnen zijn geweest. Wauw wat gaaf. In de winkel stond een dame die mensen aan het helpen was. Uit het niets hoor ik ze ineens hello darling zeggen, ik kijk om en ze kijkt me met een open blik aan. Ze heeft het tegen mij, van Sabina krijgt ze een blik terug die niet te misverstaan is. Hij is wel van mij, lachen want ze zegt tegen iedereen darling. Even later staan de proefglaasjes gevuld en is het proeven geblazen. Hoho, 1 slokje is voor mij genoeg want ik moet nog rijden. Nou dan legde ze het wel even uit, ik had gekozen voor 3 whisky’s van Edradour. Nou, deze is voor breakfast, deze voor de lunch en tot slot deze voor na het diner gaf ze aan. Ik heb gekozen voor die van haar ontbijt. Wil jij weten welke het zijn, ga dan lekker zelf naar Pitlochry. Ze helpt je graag darling. Je kunt ook de winkel online bezoeken: Robertsons

Queen’s View: vernoemd naar de verkeerde koningin

Zeven kilometer buiten Pitlochry, langs de B8019 over de noordoever van Loch Tummel, stopten we bij Queen’s View. Parkeren kost £3, het uitzicht is gratis. En wat een uitzicht. Loch Tummel recht naar het westen, de piek van Schiehallion op de achtergrond, en bij helder weer zie je zelfs de bergen rondom Glencoe vijftig mijl verderop.

We lazen het informatiebord en kwamen erachter dat de naam niet verwijst naar koningin Victoria, al dacht zij dat zelf toen ze hier in 1866 op bezoek was. Historici wijzen naar Isabella, de eerste vrouw van Robert the Bruce, die hier meer dan vijfhonderd jaar voor Victoria al rondliep. Victoria heeft het gewoon aangenomen en niemand heeft haar gecorrigeerd. Dat vind ik wel een mooi verhaal. Een koningin die denkt dat een van de mooiste uitzichten van Schotland naar haar vernoemd is, terwijl er al eeuwen geleden iemand anders op dezelfde rotsen stond.

Het is een korte stop, maar een die je bijblijft. Zeker als je gek bent op films die gaan over het oude Engeland en Schotland. Robert the Bruce en William Wallace hebben echt wel geschiedenis geschreven in dit grote eiland.

Wildkamperen bij Lochindorb: een kasteel op een eiland en niemand anders

Daarna reden we door richting Inverness. Geen haast, geen gereserveerde plek. Dat is het voordeel van wildkamperen in Schotland , je rijdt, je kijkt, en soms stopt het vanzelf. Waarbij het wel opvalt hoeveel er is afgesloten met hekken, al het land in Schotland is immers privé eigendom en dat houden ze gesloten helaas. Met de tent kun je wel verder en is het over het algemeen geaccepteerd. Maar met mijn Jeep moet ik toch ook echt stoppen bij een hek of je moet de landeigenaar ontheffing vragen. Maar die ken je niet op dat moment. Wellicht iets om vooraf te onderzoeken als je gaat.

Ongeveer 33 mijl voor Inverness reden we langs Lochindorb, een veenmoeras-meer hoog op de Dava Moors. Kaal landschap, weinig bomen, eenzame weg langs het water. En middenin het meer: een eiland met de ruïnes van Lochindorb Castle. Grijs, oud, roerloos.

We stopten. Keken even. Stapten uit. De Jeep stond goed. Daktent open.

Lochindorb Castle stamt uit de 13e eeuw en was oorspronkelijk een vesting van de Clan Comyn. Koning Edward I van Engeland overnachtte er in 1303 tijdens zijn veldtocht tegen de Schotten. Later werd het de uitvalsbasis van Alexander Stewart, beter bekend als de Wolf of Badenoch. Een van de gevreesdste mannen in het Schotland van de 14e eeuw. In 1455 gaf de Schotse kroon opdracht het kasteel te slopen. De muren staan er nog steeds, half, maar herkenbaar. Het kasteel is alleen bereikbaar per boot en ligt er verlaten bij.

Wij stonden aan de oever en keken er recht tegenaan. Sabina zette water op. Tijgertje verkende de waterkant. Geen andere mensen. Geen geluid behalve wind en water. Het was zo open dat het werkelijk koud was, en in de avond nog erger. Dit was volgens mij de avond dat we in de nacht onze mutsen hebben opgezet omdat je hoofd zo koud werd dat je er wakker van werd.

Dat is wat wildkamperen in Schotland je kan geven: een plek die je niet hebt gezocht maar die er gewoon is. De Land Reform (Scotland) Act 2003 maakt wildkamperen op de meeste plekken in Schotland legaal, zolang je de Scottish Outdoor Access Code volgt, geen open vuur op de grond, afval mee terug, respect voor de omgeving. We bleven, kookten buiten, en gingen slapen met een middeleeuws kasteel als uitzicht. Brrrrrr wat een koud nachtje was dat.

Een aantal vragen die je misschien wel kunt bedenken